Thursday, 16 February 2017

Poetry in McGregor 2017 poster




A huge bouquet of thanks to local artist, Edna Fourie and Ewan van Wyk for another beautiful poster for the 2017 edition of “Poetry in McGregor”.

Design inspiration:

 'Rooted in heart’ (we are all connected)

The tree design has matured since last year. The tree is no longer 'attached' to the font of the word 'poetry'. It now stands independently

- and it stands proudly centre stage. This expresses its growing strength.

The tree shows itself as a symbol of transparency by baring its roots [for the first time] and that which the root system is anchored to, namely 'heart'.

The overall design has a softer, more feminine feel [heart energy] - especially expressed through the softer and less specific colour scheme.


Ontwerpmotivering:


“Hartsgebonde” (woorde bind ons saam)

Die boomontwerp het ontwikkel sedert verlede jaar. Die boom is nie meer deel van die woord “poetry” nie - dit staan nou onafhanklik en trots as die middelpunt. Dit vertolk sy groeikrag.

Die boom meld homself nou aan as simbool van deursigtigheid deur sy ontblote wortels (vir die eerste keer) en dit wat die wortels anker, naamlik ‘die hart’.

Die hele ontwerp is sagter, vrouliker (hartsenergie) – wat in besonder deur die minder spesifieke kleurskema bepaal word.




Thursday, 19 January 2017

McGregor Poetry 2016: Die lewende woord in die Damfiteater



Saterdag

Alles was wel
            alles was woes
                        alles was wilder as die wildtuin
                                    alles was warm.
                                                vrekwarm.

Die damfiteater
            die malle maling van mense
                        die son die son die son
                                    intens wakker onder die bloedrooi son
                                                in die rooi kleigat.



Umhlaba. In die skoot van die aarde
spring die seuns van die Mothertongue Project
en open die dag met twee Afrika tromme.

Toe kom Gaireyah Fredericks met Slamse verse uit die hart vannie Kaap
die Kaap wat Hollands is
waar sy ons vra om vrede in os vyste te vind
en haar ma se naaldwerkboksie te ruik
Die wildste van almal was op die hittigste van die dag
Kaalvoet op die perskepitte stroop sy haar klere af
haar lyf beskryf met haar skryfsels wat sy grawe uit die klei
Lara Kirsten drink ink
sy word sienderoë kleiner soos sy wegsmelt in die hitte
ek sien haar deur ‘n waas
my wange en knieë aan die brand.




Sondag



Net een item in die dam. Diana Ferris
Mengelmoes kardoes moes toe koelte toe. Die Dam was te warm. Vroeg al net na tien reeds veels te warm. Diana die Diva was al vroeg benoud. “Kan ons nie maar dabo inni koelte sit nie?”
Suenel en ek kyk na mekaar. Stoele? Sitplek?
Ja. kom ons doenit. Almal help banke en stoele opdra. Kussings en komberse. Ons vorm ‘n lang sirkel en settel. Lieflik koel oppi klam grond tussen peule en grassies. 

Gaireyah sommer kaalvoet Kaaps want haar skoene en outfit pas nie by haar verse nie. Sy het diep in my hart gekruip met haar eerlikheid. 
Mengelmoes het hystoe gekom onner die boom. Daar was selfs iewers ‘n vers oor boem in al sy vorms! 


Elke digter het hulle tyd gevat. En toe kom die cherry on top. Diana. Ontroerend met verse oor haar pa wat krygsgevangene was in Poland/ Duitsland in die 2de Wereldoorlog. Haar verse oor hom en sy latere stryd met drank en siekte het my so herinner dat ek nog oor my Pa moet skryf. Terwyl sy lees rol my trane ongehinderd. Teen die tyd sit ek op ‘n draadstoel nadat Mr Mengelmoes my opgehelp het van die nat gras, amper te styf om orent te kom. So toe rol die trane net. Ek sien Suenel sit ook en snik onder haar donkerblou hoedrand.. ‘n Katarsis. Ons luister. Vasgevang in die web van swaarkry en lag. Die krag van klank. Eerlike goed. Seer goed. Die oom van Robertson sit later met sy gesig in sy hande. Eina goed. Opstaan en aangaan goed, want so se Gaireyah, die toekoms, os toekoms is bright.


Later wil niemand loop nie. Bamboesina, ‘n kind-vrou met Frida Kalo oë raak begeesterd aan die praat oor ons wortels wat almal verstrengeld is. Hier rond, hou sy aan. Op hierdie plek. Wie is ek en ek is jy en jy is ek soort van goed. Diana en die digters knik haar toe. Ja kind, jy’s reg. Hou aan grawe en soek. jy’s op die regte spoor. Na twaalf, dubbeld die amptelike tyd, loop die laaste mense drentelend weg. Almal traag om te gaan. Boeke word geteken, adresse geruil. Sal ons mekaar weer sien? Waarskynlik nie. Maar die wortels sal bly groei.



Hester van der Walt


Sunday, 15 January 2017

Some lines at Temenos 26-28 August 2016


The pond reflects its
opinion of the poet who
dreams like a collie.

Unlock those gates, throw
open these, drink deeply, airs,
the mountainous blues.

The chapel bell, still,
thoughtful, light pending to day –
embrace, kiss noses.

Six o’clock – last stars,
brave light – dawn treads, uncovers
her eiderdown smile.

His bass voice distant
as drumming, as surf singing
to its Atlantic.

And which choir, and what
instruments, wear harmonies
to match the weavers.

Soft light warms my eye
as I write to angels, these
miracles of faith.

Sunbird pairs repair
the emerald morning light, jink
to butterfly flags.

The drowning mole fell
in the willow weeping pond –
the old monk frowned too.

Weaver industry
is light music – divine voice
and golden angels.

Hadeda rhyming
slang, Muscovy harmonies,
tarantal applause.



Hugh Hodge

Monday, 17 October 2016

Poetry in McGregor 2016 gallery

Poetry in McGregor 2016

This is a selection of pictures of this year event, to see all the pictures by event browse Dani's Photos Blog at this link